Zonder woorden.

Sommige boodschappen staan op zich zelf.
Door er iets over te zeggen verliezen ze aan kracht. 

15, 8 of 6 minuten ?

Die het weet mag het zeggen : hoeveel tijd mag verloren gaan met het bieden van de juiste hulp?Eigenlijk geen, dat spreek voor zich, maar ambulancezorg en huisartenzorg staan nu eenmaal niet op iedere hoek van de straat. Recent is besloten door de Minister van VWS dat er ambulances bij komen, in vergelijking met 2001, maar hoeveel waar en hoe is nog onderwerp van gesprek.Een ding is zeker: binnen 6 minuten moet gestart worden met reanimeren. Daartoe ontstaan gelukkig steeds meer goede initiatieven waarbij het aanleren van deze levensreddende handelingen op een goede manier opgepakt wordt. Als daarnaast ook nog eens voorzien wordt in een goed toegankelijk systeem waarvan ook AED (automatische externe defibrillatoren) deel uitmaken, kom je heel dicht in de buurt van een goede oplossing.De verbindende schakel zou zijn om door de Ambulancemeldkamer (Meldkamer Ambulance Zorg) bij een onwelwording zo snel als mogelijk mensen ter plaats te krijgen. Door dit te laten ondersteunen door een systeem van vrijwilligers heb je denk ik -gegeven de omstandigheden- een en ander optimaal georganiseerd.In Venray is recent een dergelijk initiatief gestart : http://www.hardvoorhart.nl/?Homewaarbij : de JK Venray, de gemeente Venray, EHBO Vereniging, Rode Kruis, Senioren vereniging en de Regionale Ambulance Voorziening Limburg Noord de handen in elkaar geslagen hebben. Dit soort goed nieuws kun je niet vaak genoeg krijgen, alle overheden zouden dit soort samenwerking pro-actief moeten nastreven.

Natuurlijk nog mooier zou zijn wanneer er een landelijk systeem komt waarbij de Meldkamers Ambulance Zorg van elkaars vrijwilligers gebruik zouden kunnen maken wanneer deze in de betreffende regio’s vertoeven. Mijns inziens moet deze techniek niet lang meer op zich laten wachten. Immers, zo snel mogelijk de juiste hulp op de juiste plaats staat voorop!

Breaking News !! Besmetting

De rode draad van het symposium Trends in trauma is eigenlijk te vangen in de constatering dat we er in NL nog niet klaar voor zijn. Er is gewoon nog een hoop te doen, waarbij het lastig is om dat "over de bril te krijgen" intern. De uitdaging is om goed in te kunnen schatten waar je rekening mee moet houden, daarbij heeft de GHOR een belangrijke rol. Ook moeten we ons realiseren dat we niet op ALLES voorbereidt kunnen zijn, een ramp laat zich niet plannen en sturen, een oefening wel.

Dat is dan ook wat we moeten gaan doen. Goed opleiden, trainen en oefenen (OTO) opdat we weten hoe we moeten DENKEN in geval van een ramp, wat we hebben kunnen leren van een oefening, slimme ideeën die tijdens een training of oefening ontstaan.

Dat is lastig. Op het symposium viel te zien dat er al veel voorhanden is, je het serieus moet nemen en bijvoorbeeld bij een ramp als een Grieppandemie goed moet nadenken over je bedrijfsvoering. Immers : hoeveel personeel blijft thuis omdat bijvoorbeeld de kinderen ziek thuis liggen. Een situatie die bij een pandemie zeer aannemelijk is omdat het in golven komt. We moeten dus eigenlijk VOORdenken in plaats van NAdenken. Er moet meer en meer nagedacht worden in termen van (bedrijfs)continuïteit, scenario’s schrijven en die oefenen daar zal het op aan komen voor de komende tijd.

Meermaals kwam tijdens het symposium aandacht voor besmetting van de medewerker en zijn/haar thuisfront, een vaak ondoordacht gevaar; dát was pas Breaking News. Het is aan ons allen er iets mee doen.

Nederlands Triage Systeem: aanwinst met hindernissen?

In april 2006 zag de richtlijn Nederlands Triage Systeem (NTS) http://www.hetnts.nl/ het levenslicht. Het beoogt uniforme samenwerking op het gebied van telefonische en fysieke triage binnen de hele acute zorgketen (huisarts, ambulancezorg, SEH, GGZ).
Op 11 juni organiseerde VWS een informatieconferentie voor belangstellenden en belanghebbenden Tijdens deze middag werd een demo verzorgd over de digitale basis van het systeem. Bovendien vertelden vier pilotpartijen over hun eerste ervaringen.

Historie Mevr. Cilie Alberda van VWS schetste deze kort waaruit bleek dat feitelijk de IGZ-rapporten ‘Keten rammelt’ (1994), ‘Haastige Spoed niet overal goed’ (2004) en ‘Huisartsenposten’ (2004) de basis vormden. De rol van de overheid bleef en blijft tijdens het hele proces relatief beperkt. De partijen zelf zijn aan zet. De verschillende Regionale Overleggen Acute Zorg (ROAZ) moet daarin een belangrijke rol gaan spelen.

Onderzoek Het Scientific Institute for Quality of Healthcare (IQ) http://www.iqhealthcare.nl/uit Nijmegen voert tijdens de pilots reeds onderzoek uit naar betrouwbaarheid en validiteit, ervaringen van patiënten en professionals, het effect op patiëntenstromen en het effect op veiligheid.

Ervaringen in pilotregio’s
Uit de vier presentaties vanuit de ambulancezorg, het ziekenhuis en een huisartsenpost kwam een positief beeld naar voren. De pilotregio’s zijn allen enthousiast over de helderheid van het systeem. Wel wijzen de pilotregio’s unaniem op een aantal belangrijke aandachtspunten: de ICT-voorziening moet goed geregeld zijn, verandermanagement is onmisbaar bij de uitrol, er moet gekeken worden naar de kosten en scholing is van wezenlijk belang.

Geluiden uit de zaal De reacties van de toehoorders waren in grote lijnen positief. Wel werd er geïnformeerd naar de ICT-basis die ten grondslag ligt aan het systeem en werd er kritisch geïnformeerd naar de kosten van de invoering ervan.

Minister versterkt acute zorg door bijna 50 extra ambulances toe te zeggen.

Met de toezegging het voorstel van het RIVM te volgen laat Minister Klink zien dat hij staat voor een goede Acute Zorg.
Afgelopen jaar toonde de ambulancesector middels een sector-rapport aan transparant te zijn in hun prestaties (http://www.ambulancezorgnederland.nl/nieuws_algemeen_publiek/070928_sector_presenteert.htm). Daarbij waren geen Algemeen Dagblad of ander media-lijstjes nodig, dat deed de sector zelf.
Mede op grond van deze cijfers heeft het RIVM een nieuw referentiekader geschreven wat aan sluit bij de huidige stand van zaken. Dat is goed nieuws; immers het vorige was gebaseerd op bijvoorbeeld de verkeers-situatie toen, de situatie nu is aanzienlijk anders. Ook het aantal inzetten per jaar is toegenomen en een aantal aannames uit het verleden werden van onderbouwing voorzien of aangepast.
Klink laat hiermee zien dat het niet alleen mooie woorden zijn vanuit het Minsiterie ! 

Als je als sector transparant aan kunt tonen dat het beter kan, maar de sector zelve binnen hun eigen invloeds-sfeer het eindpunt wel bereikt heeft, toont hij de noodzakelijke daadkracht.

De ambulancesector is een van de fundamenten waarop het "huis van de acute zorg" rust. Samen met huisartsen, Mobiel Medische teams, ziekenhuizen vormen zij het samenspel wat elkaar op dagbasis vaak ontmoeten. 

Van het oorspronkelijke ziekenvervoer heeft zich deze sector doorontwikkeld naar een uiterst professionele speler. 

Dit zowel op het gebied het verlenen van de hoogwaardige mobiele zorg, als ook het stellen van de juiste indicaties door de centralist van de Meldkamer Ambulancezorg. 

930.000 keer per jaar rukt de ambulance landlijk uit, waarvan 64% een spoedeisend karakter heeft.

De uitdaging de komende jaren is om de samenwerking tussen de ambulancesector en de andere spelers in de acute zorg nóg verder te optimaliseren, gegevens digitaal over te dragen en landelijk de verschillende protocollen van de verschillende beroepsgroepen nog beter op elkaar af te stemmen. Als daarnaast de invoering van het NTS (Nederlands Triage Systeem http://www.nederlandstriagesysteem.nl/) vlot verloopt hebben we de zorg weer een stukje beter gemaakt.

24 uurs huisartsenzorg ?

Sinds de oprichting van de huisartsenposten is er voor het grootste aantal uren van de dag meer uniformiteit gekomen in de huisartsenzorg. Immers van de 24 uur neemt de huisartsenpost (HAP) op weekdagen er 16 voor haar rekening. er kwam meer eenheid, transparantie, samenwerking en ga zo maar door.

Voor samenwerkingspartners als ambulancediensten, ziekenhuizen, GHOR (Geneeskundige Hulp bij Ongevallen en Rampen) en de traumacentra etc is de HAP goed benaderbaar voor het maken van afspraken. Dat is vaak lastiger voor de zorg op daguren : de dagzorg.

In onze ROAZ-regio gaat het over een dikke 1500 huisartsen, waarmee eigenlijk individueel afspraken gemaakt moeten worden. Gelukkig zijn veel huisartsen nog georganiseerd in kring-verband, maar de complexiteit blijft toch aanmerkelijk groter.  

Het meest praktische zou zijn als er 1 partij was in de regio die namens de huisartsen de diverse overlegvormen zou kunnen bezoeken. Binnen de huisartsenwereld voor terugkoppeling zou zorgen en namens hen deel kon nemen aan besluitvorming. Dat dan zowel voor de avond-, nacht- en weekendzorg áls ook voor de dagzorg op werkdagen overdag. Dat kan iemand van één van de kringen zijn, of misschien van iemand van de HAP.

Naast een hogere effectiviteit zou het ook meer regie voor de huisartsen zélf teweeg brengen als regisseur van het eerste-lijnproces rondom de patiënt.  

Daarbij is vooral de patiënt de grote winnaar.

Even voorstellen : onze voornaamste Bureau Medewerker : George Clooney

Een van de belangrijkste facetten van samenwerken is het leren kennen van elkaar.

Toch slaan we vaak deze fase over, we beginnen gelijk met zakendoen, afspraken maken of spreken over de inhoud.  Dat is op zichzelf niet verkeerd, immers we hebben weinig tijd, haast en tijd is geld. 

Aan de ander kant is dat jammer, we weten vaak niet wat de ander drijft, wat hij of zij zoekt en waar en nog meer raakvlakken zijn waarop samengewerkt zou kunnen worden. 

Dat laatste is een van de doelstelling van het ROAZ, het stimuleren van de samenwerking binnen de keten van acute zorg. eerder schreef ik bij mijn kennismakings-interview bij het UMC St Radboud, dat het werkveld van het ROAZ wat mij aan gaat 3 dimensies kent : de medische Inhoudelijke, de logistieke én de relationele. Op dit moment steken we als bureau nog veel tijd en energie in het laatste. De juiste adressen verzamelen, uitvinden wie namens wie praat, welke regio dekt een huisartsengroep, of verloskundigenkring etc.

Daarmee gaat heel wat koffie gepaard kan ik u zeggen. Op mijn kantoor prijkt dan ook sinds mijn start een heuse Nespresso-machine. Waarschijnlijk voornamelijk omdat ik "iets" met koffie heb, maar vooral omdat het daarover gaat : als ik geen kop koffie met u kan drinken en we niet weten wat ons drijft en onze belangen zijn, dan kunnen we toch nooit afspraken met elkaar maken ? 

En ja meermaals krijg ik de vraag of ik George Clooney er ook bij gekregen heb ;-) Het antwoord laat zich raden.